Boðan

Tá ið eg fór úr skúlanum, legði mamma sína egnu Bíbliu niður í kuffertið hjá mær. Á fremsta blaði hevði hon skrivað: ”Les hvønn morgun og hvørt kvøld eitt stykki í hesi bók, mítt góða barn, og mátti Gud lagt sína signing hartil.” Árið eftir doyði hon. 25 ár seinni var eg einaferð á ferð og fór inn á eitt gistingarhús, sum lá við eina lítla tokstøð. Har vóru mong ferðafólk, og eftir nátturðan kom ein ferðamaður, sum hevði verið darvaður av onkrum, og bað um innivist. Teir víst

Tær stóru vekingarnar komu ofta í einum tíðarbili, har avgjørt eingi tekin vóru um, at tær skuldu koma. Í løtuni hoyra vit um vekingar ymsastaðni í heiminum. Tær eru ikki ósvitaliga stórar, viðfevnandi vekingar, men tó týdningarmiklar: Eg var í vár á eini, Michael W. Smith, konsert í Århus. Hann hevur skipað fyri fleiri konserferðum. Hann ætlaði sær at royna tað aftur. Hann segði frá mongum áhugaverdum, honum hevði viðurfarist og eisini um stórar og smáar vekingar. Á kristna

“Og teir hava vunnið á honum vegna blóð lambsins” (Op 12,11). Tað er ógjørligt at lesa Nýggja Testamenti uttan at verða hugtikin av teirri gleði og teirri sannføring, tey fyrstu kristnu hava. Um onkur heldur at kristna kirkjan kann tykjast keðilig og stirvin á okkara døgum, so var hon ikki eyðkend av taparalyndi fyrsta kristna kirkjan. Sigur, vøkstur og fagnaður var orðalagið hjá fyrstu eftirfylgjarum Jesu – og tað hóast mótburð. Henda sigur tengdu tey til krossin. Eingin, su